ಗಾದೆಗಳು : ಬೀದಿಯಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿದರೂ, ತೋರಿಸುವುದು ರಾಜಮಾರ್ಗ!

Tuesday, June 30, 2009

"ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ಕೊಡುವ ಗೌರವ ಬಡವರಿಗೆ ಯಾರೂ ಎಂದೂ ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ತೋರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಕಾನೂನೇನು ಇಲ್ಲ. ರಾಮೇಗೌಡ್ರು ಬಂದ್ರೆ ಜಮಖಾನೆ ಹಾಸಿ ಉಪಚರಿಸುವ ಜನ, ದಿನಗೂಲಿ ಮಾಡುವ ’ರಾಮ್ಯಾ’ ಬಂದರೆ ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಣ ಇದ್ರೆ ಎಲ್ರು ನಮ್ಮವ್ರು ತಮ್ಮವ್ರು ಅಂತಾರೆ. ಗುಣ ಒಂದೇ ಇದ್ರೆ ಸಾಲ್ದು, ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಸಹ ಬೇಕು ಮರ್ಯಾದೆ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ. ಹಣ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಇದ್ದವನೇ ದೊಡ್ಡವನು, ಇಲ್ಲದಿದ್ರೆ ದೇವರೇ ಗತಿ." ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಉದ್ದುದ್ದಾದ ಅರ್ಥ ಬಿಡಿಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳೊ ಬದಲು,
"ದೊಡ್ಡವರು ಬಂದ್ರೆ ಒದರಿ ಹಾಸ್ತೀವಿ
ಬಡವರು ಬಂದ್ರೆ ಬಾಗ್ಲಲ್ ನಿಲ್ಲಿಸ್ತೀವಿ"
ಅಂದ್ರೆ ಎಷ್ಟು ಚನ್ನ? [ಒದರಿ = ಕೂಗಿ]. ಇದೇ ಗಾದೆ(Proverb)ಗಿರುವ ಶಕ್ತಿ.  "ಮಾಡಿದ್ದುಣ್ಣೊ ಮಹರಾಯ", "ಹಾಸಿಗೆ ಇದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲು ಚಾಚು", "ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಹುಣಸೆ ಹಣ್ಣು ತೊಳೆದಂತೆ", "ಗಂಡ ಹೆಂಡಿರ ಜಗಳ ಉಂಡು ಮಲಗುವ ತನಕ", ಎಂಬ ಅನೇಕ ಗಾದೆಗಳು ಜೀವನಾನುಭವವನ್ನು, ಅತ್ಯಂತ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ, ವಿವೇಕಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಬಲ್ಲವು.  "ಗಾದೆಗಳು ಅನುಭವದ ಸಾಂದ್ರತೆಗೆ, ವಸ್ತುವೈವಿಧ್ಯತೆಗೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಸಂಪನ್ನತೆಗೆ, ವಿಚಾರ ವೈಭವಕ್ಕೆ ಹೆಸರಾದುವು." ಯಾವುದೇ ಜನಾಂಗದ ಆತ್ಮಚರಿತ್ರೆ, ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಬಾಹ್ಯಚರಿತ್ರೆ ಕೂಡ ಆ ಜನಾಂಗದ ಗಾದೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಉಪ್ಪು ಊಟಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಅಗತ್ಯವೋ ಹಾಗೆ ಗಾದೆ ಮಾತಿಗೆ ಅವಶ್ಯಕ. ಗಾದೆಗಳಿಲ್ಲದ ದೇಶವಿಲ್ಲ, ಗಾದೆಗಳಿಂದ ದೂರವಾದ ಭಾಷೆಯಿಲ್ಲ. ಗಾದೆಗಳನ್ನು ಬಳಸದ ಮನುಷ್ಯನಿಲ್ಲ.

"ಗಾದೆಗಳು ಯಾವುದೇ ವಿದ್ವಾಂಸನೊಬ್ಬನ ಪರಿಶ್ರಮದ ಫಲವಲ್ಲ. ಅದು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕುವ ಜ್ಞಾನ. ಅಂದಂದಿನ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ರೂಪುತಾಳಿ, ಬಾಯಿಂದ ಬಾಯಿಗೆ ಚಲಾವಣೆಯಾಗುತ್ತಾ ಅಂದಂದಿನ ಸಂಧರ್ಭಕ್ಕೆ ಒದಗುವ ಕಾರಣದಿಂದ, ಗಾದೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೇದದ್ದು ಬೀದಿಯಲ್ಲೇ [ಜಿ.ಎಸ್.ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪ]." ಗಾದೆ ಹಲವರ ಜ್ಞಾನ ಒಬ್ಬನ ವಿವೇಕ - The wisdom of many and the wit of one. ಗಾದೆ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ರಚಿಸಿದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಕಾರವಲ್ಲ; ಸಹಜವಾಗಿ ಮಾತಿನ ಓಘದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ, ಪ್ರವಹಿಸುತ್ತದೆ.

ಸಾಹಿತ್ಯ ಹಾಗೂ ಭಾಷಿಕ ವೈಲಕ್ಷಣಗಳ ಸಮ್ಮಿಲನ ಗಾದೆ. ಅಂದರೆ ಇದು ಪೂರ್ಣ ಸಾಹಿತ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ, ಪೂರ್ಣ ಭಾಷಿಕವೂ ಅಲ್ಲ. ವೇದಗಳಾದರೋ ವಿದ್ವಾಂಸರೊಬ್ಬರು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನದ ಅನುಭವಗಳನ್ನು, ನ್ಯಾಯ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಕ್ಲಿಷ್ಟವಾದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳು. ಆದರೆ ಗಾದೆಗಳು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ತಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟ ಕಿವಿಮಾತುಗಳು. "ಗಾದೆ ವೇದಕ್ಕೆ ಸಮಾನ ಎಂಬುದು ಗಾದೆಯನ್ನೇ ಕುರಿತು ಒಂದು ಗಾದೆ. ವೇದದಂತೆ ಗಾದೆಯೂ ಅಜ್ಞಾತಕತೃವಾಗಿ ವಾಕ್ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಬಂದದ್ದು, ಪ್ರಾಚೀನ ತಮವಾದದ್ದು, ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಭೂಮಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವೇದ ಹೇಗೋ ಲೌಕಿಕ ಭೂಮಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಗಾದೆ ಹಾಗೆ...ವೇದ ಸುಳ್ಳಾದರೂ ಗಾದೆ ಸುಳ್ಳಾಗದು ಎಂಬ ಗಾದೆಯೂ ಇದೆ. ಈ ಹೊತ್ತು ವೇದಗಳ ಪ್ರಾಮಾಣ್ಯ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದೆ; ಆದರೆ ಗಾದೆಗಳು ಅಪ್ರತಿಹತವಾದಿಯೇ ಉಳಿದಿವೆ." ಗಾದೆಗೆ ಜನಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿರುವ ಸುಭಾಷಿತ, ಲೋಕೋಕ್ತಿ, ನ್ಯಾಯ ಮುಂತಾದುವುಗಳು ಗಾದೆಗಳಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂವಾದಿಯಾಗಲಾರವು.

ವಿದ್ವಾಂಸರೊಬ್ಬರು, "ಒಂದು ದೇಶದ ಗಾದೆಗಳೇ ಸಾಕು, ಆ ದೇಶವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು" ಎಂದಿದ್ದರಂತೆ.  "ಒಂದು ದೇಶದ ನಿಜವಾದ ಬಣ್ಣ, ಬದುಕು ಅಲ್ಲಿನ ಗಾದೆಗಳ ಮೂಲಕ ಬಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜನತೆಯ ಕಳೆದ ದಿನಗಳ ರೋಷ, ಕೆಚ್ಚು, ಮೌಢ್ಯ, ಮನಸಿಕ ವಿಕಾಸ, ನಗೆ, ನೋವು, ನ್ಯಾಯ, ಅನ್ಯಾಯ - ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳ ಮಡು ಈ ಗಾದೆಗಳು [ಕಾಳೇಗೌಡ ನಾಗವಾರ]". ಗಾದೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂದಿಸಿದ ಘಟನೆಗಳು, ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಜೀವನದಲ್ಲಿನ ಅನೇಕ ನಂಬಿಕೆಗಳು, ಜಾತಿ ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನು ಕುರಿತ ವಿಡಂಬನೆಗಳು, ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಒಂದು ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಐತಿಹಾಸಿಕ, ಪೌರಾಣಿಕ ಅಂಶಗಳು ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆಹಾರ ಪದಾರ್ಥಗಳ ಬಗೆಗಿನ ರುಚಿ, ಅಭಿರುಚಿಗಳ ವೈವಿಧ್ಯವೂ, ಬೇಸಾಯಕ್ಕೆ, ಪಶುಪಾಲನಗೆ ಸಂಭಂದಿಸಿದ, ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಸಂಭಂದಿಸಿದ ಕಿವಿಮಾತುಗಳೂ ಸಹ ಗಾದೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಒಂದು ದೇಶದ/ಪ್ರದೇಶದ ಗಾದೆಗಳು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆ ದೇಶ/ಪ್ರದೇಶ-ವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಎನ್ನಬಹುದು. "ಚೀನಾದ ಜನನಾಯಕ ಮವೋ ತ್ಸೆ-ತುಂಗ್ (Mao Tse-Tung) ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಹರಿಕಾರರಾದ ತನ್ನ ಒಡನಾಡಿಗಳ ನಡುವಣ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಆ ದೇಶದ ಗಾದೆ, ಗೀತೆ, ಜನಪದಕತೆ, ಐತಿಹ್ಯಗಳನ್ನು ಸಂಧರ್ಭೋಚಿತವಾಗಿ ಬಳಸಿ ವಿಶ್ಲೇಸಿಸುತ್ತಾ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಾಳದಲ್ಲಿ ಇಳಿಯುವ ರೀತಿಯು ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದುದು."

ಗಾದೆಗಳು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಕೈಗನ್ನಡಿಗಳು. ಮಹಾನಗರಗಳಲ್ಲೇ ಬೆಳೆದ ಸಹಸ್ರಾರು ಮಿತ್ರರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದೇ ಉಳಿಯಬಹುದಾದ ಹಲವಾರು ಗಾದೆಗಳಿವೆ. ನಮ್ಮ ನೆಲದ ಬಗ್ಗೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಾಬೇಕೆಂಬ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಆಗಲಿ, ಗಾದೆಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಒಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ(social context) ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು, ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿರುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಗಾದೆಗಳು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಧ್ಯನಕ್ಕೆ ಅಪೂರ್ವ ಸಾಮಾಗ್ರಿಗಳಾಗಬಲ್ಲವು. ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಸುಮಾರು ಐದು ಸಾವಿರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಶುದ್ಧ ಜಾನಪದ ಗಾದೆಗಳಿವೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಎಷ್ಟೋ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಗಾದೆಗಳ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆದಿದೆಯಂತೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲೂ ಗಾದೆಗಳ ಸಂಗ್ರಹ ಕಾರ್ಯ ನಡೆದಿದೆ. ಸಾವಿರಾರು ಗಾದೆಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದಾಗಿದೆ. ಪ್ರೊ. ರಾಮೆಗೌಡರ "ನಮ್ಮ ಗಾದೆಗಳು", ಪ್ರೊ. ಕಾಳೆಗೌಡ ನಾಗವಾರರ "ಬೀದಿ ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆದೊ" ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರಾರು ಗಾದೆಗಳ ಸಂಗ್ರಹವಿದೆ. ಆದರೆ ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಗಾದೆಗಳನ್ನು ಅದರ ಸಾಮಜಿಕ ಪರಿಸರ/ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವ ಕಾರ್ಯವೊಂದು ನಡೆಯಬೇಕಾಗಿದೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಗಾದೆಗಳ ಸಮಗ್ರ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳುಳ್ಳ ಗ್ರಂಥಗಳು ಇವೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನನಗಂತೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ವಿಚಾರಿಸಿದರೆ, "ಅಂಥ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ ಸರ್" ಎನ್ನುವ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೂ ಉಂಟು. ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು, ವಿಧ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಗಾದೆಗಳ ಸಮಗ್ರ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿದರೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗಾಗುವ ಉಪಕಾರ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಅಂತಹ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಕಾರ್ಯ ಕನ್ನಡ ಸಮಗ್ರ ಜಾನಪದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಕೈಗನ್ನಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಜಾನಪದ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ದಾರಿಯ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೆಚ್ಚಿನ ಓದಿಗಾಗಿ:
  1. "ಬೀದಿ ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೇದೊ - ಗಾದೆಗಳ ಸಂಕಲನ" - ಪ್ರೊ. ಕಾಳೇಗೌಡ ನಾಗವಾರ, ಸಪ್ನಾ ಬುಕ್ ಹೌಸ್ ಬೆಂಗಳೂರು.
  2. "ನಮ್ಮ ಗಾದೆಗಳು" - ಪ್ರೊ. ರಾಮೇಗೌಡ, ಡಿ.ವಿ.ಕೆ. ಮೂರ್ತಿ ಪ್ರಕಾಶನ, ಮೈಸೂರು.
  3. "ಜಾನಪದ ಸ್ವರೂಪ" - ಹಾ. ಮಾ. ನಾಯಕ.
  4. "ಜಾನಪದ: ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯ" - ಪ್ರೊ. ಡಿ ಲಿಂಗಯ್ಯ ಮತ್ತು ಡಾ. ಕೆ. ಆರ್. ಸಂಧ್ಯಾರೆಡ್ಡಿ - ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು, ಬೆಂಗಳೂರು.
ಕನ್ನಡದ ಕೆಲವು ಜನಪ್ರಿಯ ಗಾದೆಗಳು [ಗ್ರಂಥಋಣ: "ಜಾನಪದ: ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯ"]
೧. ಸರಳವಾದ ಗಾದೆಗಳು
  • ಹಾಸಿಗೆ ಇದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲು ಚಾಚು.
  • ಮನಸ್ಸಿದ್ದರೆ ಮಾರ್ಗ.
  • ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಹುಣಸೆಹಣ್ಣು ತೊಳೆದಂತೆ.
  • ಕೂತು ತಿಂದರೆ ಕುಡಿಕೆ ಹೊನ್ನು ಸಾಲದು.
೨. ಪೌರಾಣಿಕ ಗಾದೆಗಳು
  • ರಾಮರಾಜ್ಯ ಬಂದರೂ ರಾಗಿ ಬೀಸೋದು ತಪ್ಪಿತೆ?
  • ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ರಮಯಣ ಕೇಳಿ, ಬೆಳಗಾಗೆದ್ದು ರಾಮಂಗೂ ಸೀತೆಗೂ ಏನು ಸಂಭಂಧ ಅಂತ ಕೇಳಿದಂಗೆ.
  • ಜಗಳದಿಂದ ಕೌರವರು ಕೆಟ್ಟರು, ಹೆಣ್ಣಿನಿಂದ ರಾವಣ ಕೆಟ್ಟ.
೩. ಐತಿಹ್ಯ ಗಾದೆಗಳು
  • ರಾಮೇಶ್ವರಕ್ಕೆ ಹೋದರೂ ಶನೀಶ್ವರ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.
  • ತಿರುಪತಿ ಕ್ಷೌರಿಕರು ತಲೆ ಬೋಳಿಸಿದಂತೆ!
  • ಕಾಲವಲ್ಲದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾಗೆ ರಾಗಿ ತಿಂದಿತು.
  • ಮಣ್ಣೇ ನೋಡದ ತಾಯಿ ನೀನು ಮಾಗಡಿ ನೋಡೋದು ದಿಟವ?
೪. ಸಾಮಾಜಿಕ ಗಾದೆಗಳು
  • ಮುಖ ನೋಡಿ ಮಣೆ ಹಾಕು.
  • ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಚೆಲ್ಲಾಟ, ಇಲಿಗೆ ಪ್ರಾಣಸಂಕಟ.
  • ಇಲ್ಲಿಗೂ ಬಂದೆಯಾ ಜಡೆಶಂಕರ?
  • ಅತ್ತೆಗೊಂದು ಕಾಲ, ಸೊಸೆಗೊಂದು ಕಾಲ.
  • ಮನೆಗೆ ಮಾರಿ, ಪರರಿಗೆ ಉಪಕಾರಿ.
  • ತಿರ್ಕೊಂಡ್ ಬಂದ್ರು ಕರ್ಕೊಂಡ್ ಉಣ್ಣು.
  • ಅನ್ಯಾಯದ ಗಳಿಕೆ ಅಡವೀ ಪಾಲು
೫. ನೀತಿ ಗಾದೆಗಳು
  • ಅಡಿಕೆಗೆ ಹೋದ ಮಾನ ಆನೆ ಕೊಟ್ರೂ ಬರದು.
  • ಕಿಡಿ ಸಣ್ಣಾದಾದ್ರು ಕಾಡು ಸುಡಬಲ್ಲದು.
  • ಕುಲ ಬಿಟ್ಟರೂ ಛಲ ಬಿಡಬಾರದು.
  • ಕೊಟ್ಟು ಕುದಿಬಾರ್ದು ಇಟ್ಟು ಹಂಗಿಸಬಾರ್ದು.
  • ಜಾತಿ ಬಿಟ್ಟರೂ ನೀತಿ ಬಿಡಬಾರದು.
  • ಜ್ಯೋತಿ ಇಲ್ಲದ ಮನೇಲಿ ನೀತಿ ಇಲ್ಲ.
೬. ಕೌಟುಂಬಿಕ ಗಾದೆಗಳು
  • ತಾಯಿಗಿಂತ ಬಂಧುವಿಲ್ಲ, ಉಪ್ಪಿಗಿಂತ ರುಚಿಯಿಲ್ಲ.
  • ಅಳಿಯಾ ಮನೆ ತೊಳಿಯಾ!
  • ಕೊಟ್ಟ ಹೆಣ್ಣು ಕುಲಕ್ಕೆ ಹೊರಗೆ.
  • ಅಳಿಯನ ಅರಮನೆಗಿಂತ ಮಗನ ಕಿರಿಮನೆ ಲೇಸು.
  • ಅತ್ತೆ ಇಲ್ಲದ ಮನೇಲಿ ಸೊಸೆ ಬಿತ್ತಾರಿ!
  • ತುಂಬಿದ ಕೆರೇನೂ, ತುಂಬಿದ ಮನೇನೂ ಒಡಿಬಾರದು.
೭ ಸಾಹಿತ್ತಿಕ ಗಾದೆಗಳು
  • ಒಲಿದರೆ ನಾರಿ, ಮುನಿದರೆ ಮಾರಿ.
  • ಬೆಟ್ಟ ಅಗೆದು ಇಲಿ ಹಿಡಿದ ಹಾಗೆ.
  • ಎಳಿಲಾರದ ಎತ್ತು, ಮೆಳೇ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು.
ನಿಮಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಾದೆಗಳು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ commentsನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿ, ಇಲ್ಲಿರುವ ಗಾದೆಗಳ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿ!
ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಸಂಪದದಲ್ಲೂ ಓದಬಹುದು.

Roots of "Curry Bashing" and the way forward

Wednesday, June 24, 2009

Though we still call recent incidents in Australia as "alleged racist attacks", one cannot deny the involvement of "racist elements" in such incidents, especially when it happens so often. According to some long term observers, the problem of so called "curry bashing" is nothing new in Australia [The term 'curry bashing' is generally used for describing verbal or physical attacks on Indians]. "Outside the classroom, Indian students are said to have been subjected to either verbal abuse or robbery by apparent gangsters. The brutal attack on Sravan Kumar Theerthala in a Melbourne suburb outraged Indian students [frontline]" which led to widespread protests on the streets of Melbourne and the subsequent events immediately caught the attention of rest of the world. Every event of "curry bashing" becoming much more than a cameraman's delight.

Ever since Australian shores started attracting Indians for higher studies and jobs, alleged racist attacks have been reported in Australia. The situation is not so unique in Australia. Such incidents have been taking place in countries like US, UK, Germany, France and some African and Gulf countries also. Alleged racial attacks in Australia have raised the same old question for which every one of us would like to know the answer: Why such attacks? Is it because every continent has it's own "Homo Sapien" species? Is it because our history hasn't taught us the value of peaceful coexistence? Is it because Darwinian theory of "Struggle for existence" still apply to humans?

The answer to such questions is deep rooted in educational, economical, historical and sociological factors.

Firstly, We have IITs, IIMs, and many other reputed universities, but they are simply not sufficient. There is no dearth of talent in India but we need institutes like those in Australia, US, UK etc to channelize our talent so that it can benefit not only the individuals but also the society as a whole. Recently ASSOCHAM has reported that, Students’ exodus costs India a foreign exchange (forex) outflow of $10 billion which is sufficient to setup 20 more premier institutions like IITs and IIMs. UPA government's initiative to set up new IITs and central universities is a welcome move but if those new institutions do not get significant funds for any reason, we cannot obviate the need of students going abroad for higher studies.

Secondly, our growing economy has enabled more people to pursue higher studies abroad if they don't get into their dream universities in India. More over, our knowledge workers have turned out to be cheap labors and they have deprived the job opportunities in foreign countries for their own people. And hence the hatred unconsciously finds it's expression in terms of racial abuse in many plural societies like Australia.

Thirdly, our history has taught us to be proud of our past. We don't want to believe that one country's historical past is just as important as our own. "Their past had been excellent but future is full of intense competition which is extra-individualistic. In the present global financial regime, every one, may it be individual or nation has to find a place for itself not on the basis of its past but on the basis of its present [source]." Surge of Chinese and Indian economy is shaping the contemporary economic history. The lenders (developed countries) of past are becoming borrowers at present. The resultant feeling attached to it, whatever form it may take, cannot be ruled out.

Fourthly, our sociological identity has gained significant importance ever since the colonial rule was uprooted. "The European Countries are finding their erstwhile colonies rubbing shoulders in gatherings at International forums. The sense of hatred which had these centuries been harboring unconsciously precipitates in their mind and find expression in such abhorrable acts of racial attacks [source]."

Finally, our ethics and morality finds no place in our quest for "more". The questions of ethics and morality float only when we start contemplating about an event (like those in Australia) which shouldn't have happened. Unfortunately thats the harsh reality of life.

The way forward:
We are living in a society where physical boundaries have no meaning, thanks to information revolution. Though we cannot rule out the need to go abroad for studies, we must be conscious of foreign country's culture, customs and law of the land. Our own constitution denies many rights to persons who are not citizens. It is obvious that other countries will have their own rules for those who come to their shores. As a result, in alien country, there are some things which we can do and some things we cannot. It is unacceptable for any student or a group to believe that they can take the law into their own hands and engage in so-called retribution attacks or vigilante action. Keeping those aspects in mind, those who go abroad for studies must focus on their primary objective, i.e. higher studies, rest all must be secondary. We may face certain situations where our tolerance will be tested. But, our balanced kind of mind can obviate provocation and hence prevent some serious events like racist attacks.

On the other hand, countries who encourage foreign students to study in their country must have a strong machinery or institution which can detect and prevent the incidents of racism. Fairness of legal system and judicial intervention alone cannot sort out the problems of students. Racist acts at public places like restaurants, entertainment avenues, or any place outside the classroom must be punished with stringent laws/actions. Creating round the clock helpline, grievance redressal forum, multicultural police force are a welcome move and should be strengthened further.

If a foreign country can treat visiting students with a sense of respect and if the visiting students can show a sense of tolerance, there cannot be a room for conflicts. Thus, there is a "need" for "some balance".

Read More:
  1. Anguish in Australia - Frontline.
  2. Assocham report.
  3. Racist attacks on Indians: Myth and reality.
  4. 'Curry bashing' time Down Under - Hindustan Times.
  5. 2009 attacks on Indian students in Australia - Wiki.

Death of Ealam Tigers : A Post-mortem

Tuesday, June 9, 2009

Lankan forces might have killed the Tigers but not their ideology. One cannot deny the fact that, conflict of this magnitude cannot happen without the genuine demands/concerns on both sides. On one hand Sri Lankan Tamils and other minorities had a genuine reason for their struggle, i.e. demand for equality, dignity and decent standards of living. On the other hand democratically elected government at Colombo cannot be a mute spectator for intolerable violence practiced and propagated by LTTE; simply because security of citizen is the first responsibility of government. Lankan crisis is yet another example of class conflict based on language and ethnicity. Unless equality among Lankans is promoted with vigor, there is no reason to believe that another breed of Tigers cannot be born. 

1. Roots of Hatred
Sri Lanka secured independence (1948) from British through peaceful negotiations. No one then would have imagined that a mere disagreement in choosing official language could one day lead to huge humanitarian crisis in the island nation. From 1936 to 1944, Lankan leaders favored English for the official language. However, president J.R. Jayawardene (in 1944) favored Sinhala for official language. Prime minister Bandaranaike's proactive move towards making Sinhala as official language led to the passage of "Sinhala Only Act, 1956", which ultimately sown the seeds of ethnic riots. The civil war is a direct result of the escalation of the confrontational politics that followed.

Since then, Sri Lankan minority communities feel that, they had been discriminated by successive majority Sinhalese governments in Colombo. Many youngsters, with the support of diaspora around the world, formed a group to fight against alleged discrimination against Tamils and other minorities. This was the time when "Sun God" - Velupillai Prabhakaran's Tamil New Tigers (1972) was born, which ultimately led to the formation of Liberation Tigers of Tamil Eelam in 1976. Since then, [take a look at chronology of events],  several leaders including president Ranasinghe Premadasa, Indian prime minister Rajiv Gandhi and over 80,000 civilians and millitary personnel were killed in the civil war. Peace was contemplated through negotiations but was never achieved. 

2. Tigers dragged their feets
Starting from negotiations at Thimpu, Bhutan in 1985, till 2002's ceasefire agreement, brokered by Norway, LTTE always dragged it's feet over one or other issue.  LTTE rejected an offer from former president Chandrika Kumaratunga, which provided powers of devolution (a federal solution) and attempted to assassinate her in 1999. After ceasefire agreement in 2002, LTTE signaled willingness to discuss a federal solution. But in 2003, it pulled out of talks after six rounds of negotiations, citing inadequate steps taken to rebuild war-hit areas. "By accepting no compromise and by continuing to use tactics such as assassinations of perceived 'enemies of the cause' and violent retribution, the LTTE brought about its own doom. [EPW, May 30, 2009]." 

3. Heightened frustration
Colombo had already lost many of its leaders and thousand of civilians. Assassination of Foreign Minister Lakshman Kadirgamar in February 2005 further escalated it's frustration. In the run-up to the November 2005 presidential election, president Mahinda Rajapaksa promised that he would fight Tigers to the finish. In August 2006, Rajapaksa and his core group made a political resolve to launch a "fight-to-finish" campaign against the Tigers. In the same year, "The LTTE provided the much-needed excuse for the assault when its cadre closed down the Mavil Aru sluice gates in the east, denying water to more than 30,000 civilians. The presidential core team in the campaign included his younger brother and Defence Secretary, Gotabaya Rajapaksa, and the army chief, Lt Gen. Sarath Fonseka, both of whom had scores to settle with the Tigers (Both had survived assassination attacks earlier).... The Defence Secretary and the army chief proved to be a lethal combination for the LTTE [Frontline]." 

4. Fight to finish
"Despite a systematic shelling and bombing campaign that killed thousands of civilians, the Sri Lankan army did not receive anything more than token disapproval or humanitarian appeals from the international community. The Sri Lankan government's ruthless drive to vanquish the "terrorist" LTTE was never halted in the final phase of war by an international community tired of "terror" - a stigma that LTTE carried for its past actions [EPW, May 30, 2009]" On April 26, 2009, LTTE declared a unilateral ceasefire as government forces surround an ever shrinking "no-fire-zone". Colombo rejected the declaration and called it a "joke". On May 18, 2009, V. Prabhakaran, the "Sun God" was finally set. Signalling the end of civil war between Sri Lankan government and LTTE. The vicotry rallies and celebrations due to "Sun God's" death does not hide the enormity of challenges ahead for Rajapaksa and his successors.  

5. Post war Challenges
Immediate post war challenge for Rajapaksa government is rehabilitation of more that 150,000 internally displaced civilians. President Rajapaksa has promised that he would complete the rehabilitation process within six months. Even though it sounds ambitious, it is not impossible if international community steps in and help expedite the process. Though Rajapaksa was successful in his "fight-to-finish" campaign against the Tigers, the roots of the conflict cannot be uprooted so soon. Lankan government must address genuine grievances of the Tamils. Present and future administrations at Colombo must make sincere efforts for the welfare of Tamils and other minorities. "Anything short of a federal setup that grants political rights for the oppressed Tamil population would only lead to a further festering of the deep wounds from years of marginalization and alienation of Tamils."

If Rajapaksa and his successors does not make sincere efforts to promote equality, dignity and decent standards of living for Tamils and other minorities, "the seeds would be sown for another militant organization - one that would have learnt from the past mistakes of theLTTE - espousing complete separation [EPW]."
 

Creative Commons License
This work by Manjunath Singe is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 2.5 India License. The views and opinions expressed in this work are strictly those of the author and do not represent his employer's views in anyway.