Dr. Devi Shetty - The King of Hearts

Sunday, September 30, 2007

Life can be celebrated to the fullest only when we have enough happiness packed in our heart. We come to this planet without even knowing that god has sent us here with tremendous love and affection packed in our mother's heart. "The joy and celebration of our parents had no bounds when we came here to start our journey[...], they were on top of the world!" Not all of us are lucky enough to come here without any disabilities. There are people who have come to this planet without an ability to see, to hear, to speak, to walk, and there are few who have started this journey of life with a hole in their heart. As soon as they started turning blue in color [because of hole in the heart], their parents "were devastated and could not understand why they were being punished in this way. They had no choice but to accept the inevitable reality and decided to give the best possible medical care." One can imagine the face of a mother who hand over a 10 day old child to the operation theatre nurse. She must have thought that she is is handing over the most precious gift of god. There comes a heart surgeon who completes the love triangle between the father and mother with the blue baby at the centre![....] Dr. Devi Shetty, well known for forming thousands of such love triangles and saving thousands of blue babies and children with heart disease.

What if parents cannot afford the surgery to their blue baby? Who is going to save their precious gift of god? Unfortunately, "Money" is the answer, but for some people, Dr. Devi Shetty is the only answer. India produces largest number of children in the world and obviously it produces largest no of children with heart diseases. The whole of US produces twenty two thousand children with heart disease where as India produces three hundred thousand children with heart disease! India requires 2.5 million heart surgeries a year but India does only 60,000 heart surgeries a year.

Madayya, a little boy from a village in Chamarajanagar district of Karnataka was carrying a hole in his heart for five years! His father begged the doctors in a government hospital to save his son but insufficient infrastructure in government hospital brought him down. Though Bangalore is just 185km from Chamarajanagar, for Madayya's father, it is world away. But it did not stop him from speaking to a savior. He spoke to Dr. Devi Shetty through Telemedicine center set up by Dr. Shetty in the nearest government hospital. Dr. Shetty's team took personal interest to rescue the child and Madayya was immediately brought to Narayana Hrudayalaya, Bangalore, Dr. Shetty's "temple" to save heart patients. Madayya was treated free of cost and today he is celebrating his life just like you and me![Click here for complete story] Helping the poor with compassion is the biggest thing for Dr. Devi Shetty. He believe that if a solution is not affordable, then it is not a solution. He has a vision of providing every Indian child with a same medical care as to a child in America!

Dr. Shetty says, “If I am given a choice I would like to treat only poor patients. But unfortunately the economic reality does not allow me to do that." He is the man who charged the rich more and served the poor free of cost. "Technology gives the rich what they already have but it gives the poor what they can never dream of having. Poor people in isolation are weak but together they are very strong." This simple thought gave birth to the novel idea, "Yeshasvini Micro Health Insurance", a joint venture between ISRO, Narayana Hrudayalaya and Karnataka State Co-operation Dept. In the first 20 months of 'Yeshasvini', 85,000 farmers had free medical treatment, 22,000 farmers had free surgeries, 1400 farmers had heart surgeries; all for just five rupees per month!!! Dr. Shetty also founded "Arogya Raksha Yojana", a joint venture of Narayana Hrudayalaya, Biocon and ICICI to provide free OPD consultation, cashless surgical facility, diagnostics at discounted rates.

Dr. Devi Shetty has not only envisioned the health care system in India, he has also set up the world class state of the art health care facilities at Narayana health city. The health city also houses a center for neurosciences, a children's hospital, a cancer research centre and general hospital. Patient inflow to Narayana health city is not only from within India, but also from neighboring countries like Pakistan, Bangaldesh. He has a rare distinction of treating Mother Teresa. He has won many awards and recognitions but what makes him really great is, his "Compassionate character." In my opinion Mother Teresa was the first person who identified this character when she said (to Dr. Shetty), "Now I know why you are here. To relieve the agony of children with heart disease, God sent you to this world to fix it."

Dear Friends, today, 30th September 2007, is "The World Heart Day", Lets celebrate the success of Dr. Devi Prasad Shetty - The King of Hearts.


See also:
1. A LETTER TO 4000 CHILDREN WITH A SCAR ON THE CHEST
2. Dr. Devi Prasad Shetty : A Doctor Par Excellence
3. Best personalities of Bangalore, Dr Devi Shetty.
4. Power point presentation

India Vs Pakistan - On Cloud #Twenty20

Tuesday, September 25, 2007

What makes India Vs Pakistan matches so special? Pressure, excitement, standing on the edge, nail biting experience and above all the battle of nerves! An exciting fact is that India has always defeated Pakistan in World Cup tournaments except the Champions Trophy match! Throughout the India-Pakistan match, the pendulum of victory keep on swinging to and fro either from India to Pakistan or vice versa. Fans from every corner of the world stands on their toe to experience the oblivion, especially at the end. What if the match between them is the final of world championship? huh... fans will be on cloud #9. Oops, not really, it should be cloud #Twenty20 now! The Twenty20 final was the dream final and was most exciting in the history of world cricket championship. That was a match worth watching, a moment that will remain very fresh for the rest of our lives. Cricket crazy fans in the subcontinent still believe that "if cricket is a religion then players are their gods!".

But why the arch rivals' matches are regarded as greatest in the history, rating even above the Ashes series? The roots of these sentiments can be traced in the infamous partition way back in 1947. Undivided India then, was partitioned not just geographically, but also on religious and cultural basis. Not only that, the Kashmir conflict fueled the rivalry between the two countries. Even today, some Indian fans think that, "Even if India loose the series, it should not loose against Pakistan." History of India Pakistan matches just didn't produce results but something more. For instance, Frog Jumping incident of Javid Miandad in 1992 world cup. Javid Midandad, some people say, a bad boy of cricket, for once miffed by the verbals from Indian wicket keeper Kiran More and his excessive appeal for a sharp run out chance, where Miandad closely survived. Miandad started jumping up and down like a frog, imitating Kiran More's appeal! A sight to behold. Pure comedy. Pakistan loses the match but go on to win the cup[Best Cricket Sledgings Ever]. Watch this video here.


Even more exciting was Aamir Sohail - Venkatesh Prasad episode in 1996 world cup. Chasing 287 runs in the quarter finals in Bangalore was never easy. Sohail gave a sizzling start but he could not hold his nerves. He was literally destroying the Indian bowlers especially Venkatesh Prasad. He slashed the Prasad's ball over vacant off side area and the ball disappeared into the fence in a flash. Sohail didn't keep his cool. After hitting the shot, he pointed his bat at the area where the bowl had disappeared and then towards Prasad apparently gesturing where he will send the next one. Next ball, Sohail's off stump was flying in the air! "The comeback was truly remarkable, almost a miracle. Prasad has bowled thousands of deliveries and taken hundereds of wickets in his career but, it was this one granted him a place in the History of Indian Cricket[...]." Watch this here.

The list of such incidents and verbal exchanges are never ending. There was a time when India-Pakistan match was lost, the players of the loosing team disappeared for few days just to escape from the angry fans! In recent times India and Pakistan cricket teams are playing with the true spirit of the game. We don't see unusual dramas(like above) on the field except the bat and ball drama. Now a days fans are just sitting back and enjoying the game. We can witness India and Pakistan flags flying together in stadium. Recent Twenty20 world cup final match was played with the great cricketing spirit. Thanks to the leaders of two counties, the relationship between India and Pakistan are improving after 1999 Kargil Conflict. The India-Pakistan matches are becoming a symbol of brotherhood, a symbol of eternal fraternity, a symbol of rebuilding the peace in the subcontinent.

Bhagat Singh and The Choice

Sunday, September 23, 2007

Couple of weeks back when i wrote "Poverty Talk - A new fashion", one of my friend commented, "...bottom line is that everyone is selfish and self-centered. we love just ourselves; god bless....[Click here to see all comments]." In my view, his comments are very strong; they reflect the feelings of people who keep on saying, "dude, be practical". I struggled to satisfy him with my answer, but desi style of replying to his comments could have been better, "ज़िंदगी जीने के सिर्फ दो ही तरीके होते है। एक, जो हो रहा है होने दो, बरदाश्त करते जाओ। या फिर जिम्मेदारी उठाओ उसे बदलने की। [There are only two ways to lead your life - Either, let things happen in their own way, keep tolerating it. Or, take responsibility to change it.]"[Rang De Basanti]. We can see two diametrically opposite perceptions of one's own life. One is being "practical" and another being (not so practical or) "exceptional". I tried to understand both the view points with the human angle, with compassion, with acceptance, but i found it extremely difficult to justify any of the choices. Every individual's perceptions and priorities define his/her choice. If one's priority is, for example, to earn money, obviously he tends to find a "practical" way of life; if the priority is to help others, apparently he/she finds a way that may end up to be "exceptional".

Given a choice which one do you accept? "practical" or "Exceptional"? Lets look at the "practical" point of view. Allow me to put it in this way, "The world you perceive is drastically simplified model of the real world. No matter how much we try to fight against the evil, the evil prevails. So why bother about the change? One person cannot change the mindset of billion people, we just have one life, lets just live our life to the fullest, that doesn't even affect the way this world moves on." Does this sound true? If you think it does, hold on, may be thats just your perception. Look at the flip side, the "Exceptional" way, We keep on dwelling on the myth that we cannot change the lives around, If we cannot change ourselves, then there is a little chance that we can change the nation either. Lets make the beginning by changing ourselves. Throwing the waste in dust bin rather than throwing it on foot path could be the beginning. When Jemshetji Tata decided to manufacture steel in India, the British steel manufacturers refused to help him and ridiculed him saying that if Indians would make steel, Britishers would eat it! But Tatas made a beginning in 1907 by setting up Tata Steel. Today, Tatas and Mittals are dictating the world steel market! Shaheed Bhagat Singh made a revolutionary beginning in Indian independence movement by deciding to end his life. What was the price? Death, martyrdom; result? Freedom of a nation! Why was freedom so important to Bhagat Singh? Where did he get all the courage to say that "..by crushing one man, the nation cannot be crushed..?", by sacrificing his life, how could he "make the deaf hear?" Well, He just made a right choice(not to be "practical")! which in turn made him "exceptional".

Did Bhagat Singh try to justify his "Exceptional" path? In a letter to Sukhdev, Bhagat Singh said, "...I cannot help arguing once again my case in the matter under discussion [revolutionary nationalism rather than being a typical Gandhian]. Again I do emphasize that I am full of ambition and hope and of full charm of life. But I can renounce all at the time of need, and that is the real sacrifice...[Click here to see the full text]." For those who questioned his ideas, he said, "..very soon the final battle will begin. Its outcome will be decisive. We (Bhagat Singh, Rajguru and Sukhdev) took part in the struggle and we are proud of having done so..[in a letter to jail superintendent, few days before his execution ]." His martyrdom ignited the spirit of freedom movement. His vision of seeing freedom a reality did come true, but he was not around to see that. Even today, his very name gives a lightening effect in the hearts of millions!

We must have lost him, but his ideas, his passionate struggle for freedom, his fearless attitude are immortal . In the leaflet he threw in the Central Assembly on 8th April 1929, he stated that, "It is easy to kill individuals but you cannot kill the ideas. Great empires crumbled while the ideas survived"[...], such is the power of thought! You think of something strongly, things fall on place to see that thought a reality! "Every morning when we wake up, we have two choices, either to be in a good mood or to be in a bad mood, lets choose to be in a good mood. Each time something bad happens, we can choose to be a victim or we can choose to learn from it, lets choose to learn from it. Each time some one comes to us complaining about everything and says we cannot change the lives around, we again have two choices; either choose to be "practical" or choose to point out the positive side of changing the lives around; lets choose to point out the positive side of changing the lives around!"[...] Only that choice can pay the true tribute to "The Legend", Bhagat Singh.

Dear friends, 27th September 2007 is 100th birth anniversary of Shaheed Bhagat Singh [September 27, 1907–March 23, 1931, Some historians say that 28th September is the actual birthday, but 27th September is widely accepted]. Lets celebrate his birth centenary with pure and intense spirit and by making a right beginning!

ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್: ದಾರಿ ಆವುದಯ್ಯ ವೈಕುಂಠಕೆ?

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ "Poverty Talk - A new fashion" ಅಂತ ಒಂದು ಲೇಖನ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಅದನ್ನು ಓದಿ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ, ".. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ಸಹಾನುಭೂತಿಯಿಂದ ನೋಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಮ್ಮದೇ ಚಿಂತೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳು! life ಅಲ್ಲಿ practical ಆಗಿ ಇರಬೇಕು[...]" ಎಂದಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲು ತಿಣುಕಾಡಿದೆ. "ಬದುಕಲು ಎರಡೇ ದಾರಿಗಳಿವೆ; ಒಂದು ಆದದ್ದಾಯಿತೆಂದು ತೆಪ್ಪಗಿರೋದು, ಇನ್ನೋಂದು, ಆಗಿರೋದನ್ನು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ತಿದ್ದಿ, ಹೊಸ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತರುವುದು. " ಎಂದು Rang de Basanti ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಅಮೀರ ಖಾನ್ ಹೇಳೊ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರೆ ಚನ್ನಾಗಿತ್ತೋ ಏನೋ. ಅವನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಸದೇನಲ್ಲ, ದಿನಬೆಳಗಾದರೆ ಒಬ್ಬರಿಲ್ಲ ಒಬ್ಬರು ಹೇಳುವುದು ಅದನ್ನೆ. ಅವನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಸತ್ವ ಇದೆ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಅಲ್ಲಿ ಎರಡು ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳಿವ. ಒಂದು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಏನೇ ಆದರೂ ನಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಾವು (practical ಆಗಿ) ಇರುವುದು, ಇನ್ನೊಂದು, ಬದಲಾವಣೆಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸವುದು (Exceptional). "practical" ಆಗಿ ಇರಬೇಕು ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಮಾನವೀಯತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಸಹಾನುಭೂತಿಯಿಂದ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನಷ್ಯನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅವನದೇ ಆದ ಕೆಲವು ಆದ್ಯತೆಗಳಿವೆ. ಅವರವರ ಆದ್ಯತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅವರು ವರ್ತಿಸುವುದು ಅತೀ ಸಹಜ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆದ್ಯತೆ ಹಣ ಗಳಿಸುವುದೇ ಆದರೆ ಅವನ ದಾರಿ "practical" ಆಗಿರುವುದು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಆದರೆ ಅವನ ಆದ್ಯತೆ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಇರುವ ಸಮಾಜವನ್ನು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಕೊಂಡ್ಯೊಯ್ಯುವುದಾದರೆ, ಸಹಜವಾಗಿ ಅವನ ದಾರಿ "Exceptional" ಆಗಿರುತ್ತದೆ.

"ದಾರಿ ಆವುದಯ್ಯ ವೈಕುಂಠಕೆ?" "practical" ಅಥವ "Exceptional"? "practical" ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಹೀಗೆನಿಸಲೂ ಬಹುದು, "ನಾವು ಊಹಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಜಗತ್ತು, ನೈಜವಾದ ಜಗತ್ತಿಗಿಂತ ಎಷ್ಟೋ ಚಿಕ್ಕದು. ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಢ ಎಷ್ಟೇ ತಿಣುಕಾಡಿದರು, ಕೊನೆಗೆ ಗೆಲ್ಲುವುದು ಅನ್ಯಾಯವೇ. ನನ್ನೊಬ್ಬನಿಂದ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಶತಕೋಟಿ ಭಾರತೀಯರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಬದಲಿಸುವುದು ಒಬ್ಬನಿಂದಾಗದು. ನಮಗಿರುವುದು ಒಂದೇ ಒಂದು ಜೀವನ, ಅದನ್ನಾದರೂ ಸಂತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಕಳೆದರೆ ಸಾಕು, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಏನಾದರೇನು?" ಈ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ನಿಮಗೆ ಸರಿ ಇರಬಹುದು ಅಂತ ಅನಿಸಿದರೆ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ವಿಚಾರಿಸಿ ನೋಡಿ, ಅದು ಕೇವಲ ನಿಮ್ಮ ಮನೋಭಾವನೆ ಮಾತ್ರ! "Exceptional" ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಹೀಗನಿಸಬಹುದು, "ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಆಗಬಾರದೇನಾದರು ಆಗಿ ಹೋದರೆ, ಸಮಾಜವೇ ಹೀಗೆ, ನಮ್ಮಿಂದೇನಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಮ್ಮಿಂದಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದಲ್ಲ? ಅದಿರಲಿ, ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬೇಕೆಂಬ ಹುಚ್ಚಿಗಿಂತ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವಾದರೂ ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಲ್ಲ? ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಬದಲಾದರೆ ನಾವಿರುವ ಸಮಾಜ ಬದಲಾದಂತಲ್ಲವೆ? ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಒಂದು "ಪ್ರಾರಂಭ" ಮಾತ್ರ. ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಕಸವನ್ನು ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಎಸೆಯದೆ, ಕಸದ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕುವುದೂ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಬಹುದು! ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಜೆಮ್ಶೆಟ್ಜಿ ಟಾಟಾ ಭಾರತಲ್ಲೇ ಉಕ್ಕನ್ನು ತಯಾರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಮಹಾದಸೆ ಮುಂದಿಟ್ಟಾಗ, ಬ್ರಿಟೀಷರು, "ಒಂದು ವೇಳೆ ಭಾರತೀಯರು ಉಕ್ಕನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದರೆ, ಬ್ರಿಟೀಷರು ಅದನ್ನು ತಿನ್ನಬಹುದು!" ಎಂದು ಚೇಷ್ಟೆ ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಇವತ್ತು, ಟಾಟಾ ಮತ್ತು ಮಿತ್ತಲ್ ಉಕ್ಕಿನ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಜಗತ್ತಿನ ಉಕ್ಕಿನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಾಡಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ಟಾಟಾ ಮಾಡಿದ ಒಂದು "ಪ್ರಾರಂಭ" ಭಾರತೀಯರಿಗೆಲ್ಲ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಗತಿ. ಅದಲ್ಲದೆ, ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬಲಿ ಕೊಟ್ಟು, ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಭಾವನೆಗಳ ಬೀಜವನ್ನು ಸಹಸ್ರಾರು ಯುವಕರಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿ, ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ "ಪ್ರಾರಂಭ" ಹೃದಯ ಕಲಕುವಂತಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಗತಿ. ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ರಂತಹ ಹುತಾತ್ಮರಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಮಹೋನ್ನತ ಕನಸು ಏಕಿತ್ತು? "ಕೇವಲ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಗಲ್ಲಿಗೇರಿಸಿದರೆ, ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನು ಕೊಂದಂತಾಗುವುದೇ?" ಎನ್ನುವ ಧೈರ್ಯ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು? ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿದ್ದ "ಕಿವುಡರನ್ನು" ಕೇಳುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ದಕ್ಕಿತು? ಉತ್ತರ ಇಷ್ಟೇ, ಅವರು ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ದಾರಿ "Exceptional" ಆಗಿತ್ತು.

ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ತಮ್ಮ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಯಾವತ್ತಾದರು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೇ? ಹೌದು. ಸುಖದೇವ್ ಅವರಿಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ, "ನನ್ನ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಇರಲು ನನ್ನಿಂದಾಗದು. ನಾನು ಕ್ರಾಂತಿಯ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಮರದ ಆಕರ್ಷಣೆ ನನ್ನ ವಿಚಾರಧಾರೆಗಳನ್ನು ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಸುತ್ತಿವೆ. ನನ್ನ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಭರವಸೆಯಿದೆ, ಪ್ರೀತಿಯಿದೆ, ಸಹಾನಭೂತಿಯಿದೆ, ಆದರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವ ವಜ್ರದಂತಹ ಕಠೋರವಾದ ಮನಸ್ಸೂ ನನ್ನಲ್ಲಿದೆ!" ಜೈಲಿನ ಅಧಿಕಾರಿಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ, "...ಇನ್ನೇನು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದ ಕೊನೆಯ ಸಮರ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಸಮರ ನಿರ್ಣಯಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ವಿಧಿವಶವಾದರೂ ನಾವೇ(ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್, ಸುಖದೇವ್, ರಾಜಗುರು) ಧನ್ಯರು!" ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರು ಮಾಡಿದ ಆ ತ್ಯಾಗ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದ ಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಿತು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಕನಸು ನನಸಾದರೂ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸಲು ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಇವತ್ತು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತಿಗೂ ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಓಡಾಡಿದ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ!

ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರನ್ನು ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವರ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ, ಸಮಾಜವಾದಿ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ವಿಚಾರಗಳು ಇಂದಿಗೂ ನಮಗೆ ದಾರಿದೀಪಗಳು. ಆಗಸ್ಟ್ ೮, ೧೯೨೯ ರಂದು, ಸಂಸತ್ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಂಬಿನ ಜೊತೆ ಎಸೆದ ಕಾಗದಗಳಲ್ಲಿ, "ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಸುಲಭವಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವನ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ. ಅನೇಕ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳು ಹೇಳಹೆಸರಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಯವಾದವು, ಆದರೆ ವಿಚಾರಗಳು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಅಮರ[...]" ಎಂದು ಬರೆದಿತ್ತು. ಕಲ್ಪನೆ ಅಥವ ವಿಚಾರದ ಶಕ್ತಿಯೇ ಅಂಥದ್ದು. ಸಾಧನೆಯ ಕಲ್ಪನೆ/ವಿಚಾರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದು, ನಮ್ಮ ಮನೋವೃತ್ತಿ(mood ಅನ್ನಬಹುದೇ?) ಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡರಾಯಿತು, ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಸಾಮಾಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಒಂದು "ಪ್ರಾರಂಭ" ಮಾತ್ರ. ಬದುಕು ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಮಹಾಪೂರ. ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೆಲವು ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕು. ಅದು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿರಬಹುದು, ಕೆಟ್ಟದ್ದಾಗಿರಬಹುದು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ "practical" ಆಗಿ ಇರಬೇಕೋ, "Exceptional" ಆಗಿ ಇರಬೇಕೋ ಎನ್ನುವ ನಿರ್ಧಾರ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಅದು "Exceptional" ಆಗಿರದೇ ಇದ್ದರೂ, ಆ ಎರಡು ದಾರಿಗಳ ಮಧ್ಯ ಇರುವ ಸಮತೋಲನ (balanced middle path) ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು, ನಮ್ಮಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಸಹಾಯವಾದೀತು.

ಸ್ನೇಹಿತರೆ, ೨೭ನೇ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ೨೦೦೭, ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ಜನ್ಮಶತಮಾನೋತ್ಸವ! ದೇಶದೆಲ್ಲೆಡೆ ಜನ್ಮಶತಮಾನೋತ್ಸವದ ತಯಾರಿ ಭರದಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಸಂತೋಷದ ವಿಷಯ. ನಾವೂ ಸಂಭ್ರಮಿಸೋಣ, ಒಂದು ಹೊಸ "ಪ್ರಾರಂಭದೊಂದಿಗೆ!"

ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು Links:
1. ದಟ್ಸ್ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ
2. ವಿಕಿಪೀದಿಯದಲ್ಲಿ ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ
3.
kannada.webdunia.com ದಲ್ಲಿ
4. ಕಲರವ
ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ

ನಮ್ಮ ರತ್ನ Excellenಟು!

Wednesday, September 12, 2007

ಜೀವನ, ಭಾವನೆಗಳ ಒಂದು ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ ಸರಪಳಿ. ಮೊದಮೊದಲು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಭಾವನೆಗಳ ಮೂಲ ಯಾವುದು ಎಂಬುದರ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು "ಸ್ಪೂರ್ತಿ" ಎಂಬ ಲೇಖನವನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೆ [ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ Click ಮಾಡಿ]. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ನಾವು ಒಂದಿಲ್ಲ ಒಂದು ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಮಗ್ನರನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಯಾವುದೋ ವಿಷಯವನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತ ದೇಶದೇಶಾಂತರ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಕಥೆ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಅಥವ ಇನ್ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತ ಓದುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ಹೊಸ ಹೊಸ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನಾವರಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಂದು ಭಾಗಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಆನಂದದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿಗೊಯ್ದರೆ ಕೆಲವೊಂದು ಭಾಗಗಳು ತುಂಬಾ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಗುರಿಮಾಡಬಹುದು. ಓದುತ್ತ ಓದುತ್ತ ಹೋದಂತೆ, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ ಥಟ್ಟನೆ ಬಂದು, ಒಂದೊಂದು ಬಗೆಯ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಮಾಯವಾಗಬಹುದು. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಿಷಯ ಥಟ್ಟನೆ ಹೊಳೆದು ನಮ್ಮನ್ನು ಅತೀವ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಗುರಿಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆ ಅನುಭವವನ್ನು ನೆನೆದರೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಥರದ ರೋಮಾಂಚನ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಅನುಭವವನ್ನು ಬೇರೊಬ್ಬದ ಜೊತೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡು, ಅವರೂ ಆ ರೋಮಾಂಚನವನ್ನ ಅನಭವವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ? ಕೆಲವು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮನಸಾರೆ ಹಿಗ್ಗಿ, ನಲಿದು, ಅನುಭವಿಸಿದರೂ, ಅದನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದು ನಮಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಠಿಣ! ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ?

ಕಳೇದ ವಾರ, ಹುಡುಗಿ ಕೈಕೊಟ್ಟಳೆಂಬ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಒಂದು ಹೊಸ ಕವನವನ್ನು ಬರೆದು ಕಳಿಸಿದ, ಅದು ಅವನೇ ಬರೆದಿದ್ದೋ ಅಥವ copy ಹೊಡಿದಿದ್ದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಹೀಗಿತ್ತು ಅದು....
"ಕಾದು ಕಾದು ಸುಣ್ಣವಾದೆ ನೀನು ಬರದ ಹಾದಿ ನೋಡಿ,
ಸುಸ್ತಾದೆ ತಿಳಿಸಿ ತಿಳಿಸಿ ತಿಳಿಗೇಡಿ ಮನಕೆ, ನೀನು ನನ್ನಾಕೆ ಅಲ್ಲ ಎಂದು,
ಆದರೂ ಮನದ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಣತೆ ಉರಿಯುತಿರುವುದು ಇಂದಿಗೂ ನೀನು ನನ್ನಾಕೆಯೆಂದು!"
ಹೀಗೆ ತಾನು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ಕೈಕೊಟ್ಟಳಲ್ಲ ಅನ್ನೊ ವಿಷಯವನ್ನು ಪರಿಪರಿಯಾಗಿ ದುಃಖಿಸಿ, ನೊಂದುಕೊಂಡು, ತೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೇ ಹೋದಾಗ ಇಂತಹ ಅದ್ಭುತವಾದ ಕವನ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊರಬಿತ್ತು!

ನೀವು ಅವನ ಕಷ್ಟವನ್ನು ನಿಮ್ಮದೇ ಆದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಊಹಿಸಿದಿರಲ್ಲವೇ? ಅವನ ಕಷ್ಟ ಹೇಗಿರಬಹುದೆಂಬ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚಿತ್ರಣ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮೂಡಿರಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಕೊನೆ ಪಕ್ಷ, "ಛೆ! ಹೀಗಾಗಬಾರದಾಗಿತ್ತು" ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಾದರೂ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮೂಡಿರಬೇಕಲ್ಲವೆ? ಹಾಗೆ ಆದರೆ, ಅವನ ಭಾವನೆಗಳು, ಅವನ ಕವನದ ಮೂಲಕ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಮೂಡಿದಂತಾಗಲಿಲ್ಲವೇ? ಹೌದು! ಅದನ್ನೆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿ (The power of expressing your feelings) ಎನ್ನುವುದು. ನಮಗಾದ ಅನುಭವವನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಲು ಎರಡು ದಾರಿಗಳಿವೆ.

ಒಂದು, ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ನಾವು ಯಾವುದೋ ವಸ್ತುವಿನೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ (ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಮೇಲಿನ ಕವನವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ, "ಕಾದು ಕಾದು ಸುಣ್ಣವಾದೆ"), ಆ ಅನುಭವದ ಮಟ್ಟವನ್ನು (ಭಾವನೆಗಳ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು) ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತೇವೆ. ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ತನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ತನ್ನನ್ನು "ಸುಣ್ಣ"ಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದ, ಅವನು ಕಾದು ಕಾದು ಪರಿತಪಿಸಿದ ರೀತಿಯನ್ನು ನೀವೇ ಚಿತ್ರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಒಂದು ವೇಳೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಕೇವಲ, "ಲೋ ಮಗಾ, ಅವಳು ಕೈ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಳೋ!" ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದರೆ, ಅವನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!

ಎರಡನೆಯದ್ದು, ನಾವು ಅನುಭವಿಸುವ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು, ಮತ್ತೊಂದು ವಸ್ತುವಿನೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸದೇ, ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ಇದ್ದಂತೆ ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದು. ಇದರಲ್ಲಿ ಜಿ. ಪಿ. ರಾಜರತ್ನಂ (ನಮ್ಮ ರತ್ನ!) ಅವರದು ಎತ್ತಿದ ಕೈ. ನಮ್ಮ ರತ್ನ, ತನ್ನ ಮಡದಿಯ ನಗುವನ್ನು ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಾ, "ಮೂಗ ಆದಂಗ್ ಆಗ್ತೀನ್ ನಾನು ನನ್ ಪುಟ್ನಂಜಿ ನಕ್ರೆ!" ಎಂದಾಗ, ರತ್ನನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ರತ್ನ ಏನೊ ಒಂದು ಬಣ್ಣಿಸಲಾಗದ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. "ಆಡ್ಬೇಕ್ ಅಂದ್ರೆ ಮಾತೆ ಸಿಕ್ದು ಉಕ್ಕ್ ಬರ್ತಿದ್ರೆ ಅಕ್ರೆ!", ನಂಜಿ ನಕ್ರೆ, ನಮ್ಮ ರತ್ನನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಶಬ್ದಗಳೇ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ! ನಂಜಿ (ನಿಜಜೀವನದಲ್ಲಿ ರತ್ನನ ಮಡದಿ ಲಲಿತಮ್ಮನವರು) ರತ್ನನನ್ನು ಅಗಲಿ ಹೋದಾಗ, ರತ್ನ ಹೇಳ್ತಾನೆ, "ಐನೋರ್ ಒಲ್ದಲ್ ಚಾಕ್ರಿ ಮಾಡ್ತ ಸಂಜಿ ಆಯ್ತಂದ್ರೆ, ಚಿಂತಿ ಮಾಡ್ತೀನ್ ಎಂಗಿರ್ತೈತೆ ನಂಜಿ ಎದ್ಬಂದ್ರೆ". ಯಜಮಾನರ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕೂಲಿ ಮಾಡ್ತಾ ದಿನ ಕಳೆದು, ಸೂರ್ಯ ನಮ್ಮನ್ನಗಲುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ನಮ್ಮ ರತ್ನ, ಒಂದು ವೇಳೆ ಅಗಲಿ ಹೋದ ನಂಜಿ ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಬಂದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತೇ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ, ರತ್ನ, ತಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಾವೂ ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ! ಕೇವಲ ಕೆಲವೇ ಶಬ್ದಗಳು, ರತ್ನನ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯನ್ನೇ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಮುಂದಿಡುತ್ತವೆ. ರತ್ನ ಒಬ್ಬ ಕೂಲಿ ಆಳು ಎನ್ನುವುದು, ಅವನು ದಿನವಿಡೀ ಕಷ್ಟಪಡುವುದು, ನಂಜಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದು, ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಸದಾ ಕಾಲ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವುದು, ಒಂದು ವೇಳೆ ನಂಜಿ ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು, ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಅರ್ಥಗಳು ಒಂದೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಚಕಿತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತವೆ.

ರತ್ನನ ಪದಗಳ ಕೆಲವು ತುಣುಕುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ....

೧. "ಎಂಡ ಮುಟ್ದಾಗ್ಲೆಲ್ಲ ನಂಗೆ ಎನೋsssss ಕುಸಿ ಆಗ್ತೈತೆ......" (ಹೆಂಡ ಕುಡಿದಾಗ ರತ್ನನಿಗೆ ಆಗುವ ಸಂತಸ!)

೨. "ಇಂಗಿಂಗೆಂತ ಎಳೂಕಾಗ್ದು ನನ್‌ ಪುಟ್ನಂಜಿ ನಕ್ರೆ, ಸೀ ಅನ್ನೋದು ಸಬ್ದ ಮಾತ್ರ ತಿನ್ನೋಡ್ಬೇಕು ಸಕ್ರೆ!" (ಸಿಹಿ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹೇಳೊಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಹಾಗೆಯೇ, ರತ್ನನ ನಂಜಿ ನಕ್ರೆ, ಅದು ಹೀಗೇ ಅಂತ ಹೇಳೊಕ್ಕಾಗಲ್ಲ!).

೩. ಹೆಂಡ (ಸಾರಯಿ), ಹೆಂಡತಿ, ಕನ್ನಡ ಪದಗಳನ್ನು ಜೀವಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದ "ನಮ್ಮ ರತ್ನ", ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, "ನರ್ಕಕ್ ಇಳ್ಸಿ, ನಾಲ್ಗೆ ಸೀಳ್ಸಿ, ಬಾಯ್ ಹೊಲ್ಸಾಕಿದ್ರುನೇ, ಮೂಗ್ ನಲ್ ಕನ್ನಡ್ ಪದ್ವಾಡ್ತೀನಿ...." (ನರಕಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿ, ನಾಲಿಗೆ ಸೀಳಿಸಿ, ಬಾಯಿಯನ್ನು ಹೊಲಿಸಿದರೂ, ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಪದವಾಡುತ್ತೇನೆ), ಬಹುಷ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲೇ ಇಂತಹ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಷಿ "ಕನ್ನಡ ಅಭಿಮಾನ"ವನ್ನು ಯಾರೂ ಬಣ್ಣಿಸಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗಲಾರದು.

ನಮ್ಮ ರತ್ನನ ಪದಗಳನ್ನು (ಅದರಲ್ಲೂ, ಎಂಡ್ಕುಡುಕ ರತ್ನ ಒಂಬ ಪದವನ್ನು) ಓದಿ ಸಂತೋಷಪಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, (ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕುಡುಕರಾಗಿದ್ದ) ರಾಜು ಅನಂತಸ್ವಾಮಿಯವರ(ಮೈಸೂರು ಅನಂತಸ್ವಾಮಿಯವರ ಮಗ) ಹಾಡಿನ ಮೂಲಕ ಕೇಳಿದರೆ ಅದರ ಅನುಭವವೇ ಬೇರೆ. ರಾಜು ಅನಂತಸ್ವಾಮಿಯವರ "ಎಂಡ್ಕುಡುಕ ರತ್ನ"ನ ಪದಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪಟ್ಟ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಈ ಲೇಖನದ ಮೂಲಕ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ, ನಾನು ಪಟ್ಟ ಸಂತಸದ ಅನುಭವವನ್ನು, ಈ ಲೇಖನದ ಮೂಲಕ ನೀವೂ ಸಹ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಅನುಭವಿಸಿ, ನಮ್ಮ ರತ್ನ Excellenಟು! ಎಂದರೆ, ಬರೆದದ್ದಕ್ಕೆ ಸಾರ್ಥಕವಾಯಿತು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ!!!


------------------------------------------------------------------------------------
ರಾಜು ಅನಂತಸ್ವಾಮಿಯವರು ಹಾಡಿದ "ರತ್ನನ ಪದಗಳನ್ನು", ಈ ವಿಳಾಸಗಳ [೧. Hale beru hosa chiguru, p0697], [೨. Hale beru hosa chiguru, TK1043] ಮೂಲಕ ಪಡೆಯಬಹುದು.


ನಮ್ಮ ರತ್ನನ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇದ್ದರೆ ಕೆಳಗಿನ Linksಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡಿ.....
೧. ಜಿ. ಪಿ. ರಾಜರತ್ನಂ ಅವರ ರತ್ನನ ಪದಗಳ online ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು.
೨. ಜಿ. ಪಿ. ರಾಜರತ್ನಂ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಕನ್ನಡ ವಿಕಿಪೀಡಿಯ.
೩. thatskannada.com ಅಲ್ಲಿ ಜಿ. ಪಿ. ರಾಜರತ್ನಂ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖನ.

Left Should Look Right!

Tuesday, September 11, 2007

India has already tasted political uncertainty and mid term polls in the past; for example, 1991 and 1999 general elections. In 1991, Congress played a key role to throw Janata Dal govt out of power. Again in 1999, Congress succeeded in winning "No Confidance Motion" but failed to come to power. In both the times, Congress was responsible for mid term polls. Ironically this time, it is congress who is facing the problem! This time it is "Left" who has the capacity to throw Congress out of power!

But why? Is it because Left's pro-China stance or anit-American stance? Left leader D.Raja [In a Discussion, "The Bigt Fight", NDTV] has openly said that its the anti-American factor that is influencing Left to pull out the support to UPA govt. Some political pundits feel that Left is following a pro-China policy by opposing Nuclear deal and Malabar 2007 Naval Exercise also. Why Left did not oppose Malabar 2005 joint naval exercise in such a capacity as we are seeing in 2007? When Raksha Mantri Shri Pranab Mukharjee visited US from 27-30 June 2005, A new Freamework for Indo-US defense Relations was agreed. This agreement laid the framework for Indo-US defence relations for next 10 years. Left was fully aware of these facts, yet there was no opposition. More over India and US held many meetings to discuss Defence policies, for example, Seventh meeting of India-US Defence Policy group (DPG) was held in Washington DC on 21-23 November 2005, Defence Procurement and Production Group held its first meeting in Washington DC on 21 November 2005 and again in March 2006. Again, left was fully aware of all these facts, yet there was no opposition. When our Prime Minister Dr. Manmohan Singh visited US in July 2005 and when President Bush visited India in March 2006, the two leaders signed major agreements related to Civilian Nuclear Energy Cooperation. Left was fully aware these facts, yet there was no opposition! Why suddenly left is making so much of noise in political arena? Its the time for left to look at right things in the National interests.

More over BJP has been creating a unhealthy environment in the parliament by adjournment motions in the house on every other day. It is worth noting that it was in BJP lead NDA government's time that the idea of "Civilian nuclear deal with US" was floated. BJP did not take it forward because of the apprehension that it may become an election issue in 2004! Now, ironically when Congress lead UPA has put all its efforts to see that dream a reality, its BJP which is opposing the the deal that too with the conflicting reason that the deal affects "National Security" and "Influences our foreign policy"!

Already media is speculating about mid term polls in the country. The nuclear deal is no longer a problem for Congress to fight elections. Because, most of the Indians especially in rural area do not even understand the deal! Congress has already excelled with its innovative policies like Right to Information, National Rural Employment Guarantee Scheme (NREGS), most importantly Rajinder Sachar Committee's report on the status of Muslims. The next general election, whenever it is held, will be fought on "Bread and Butter" issues, no matter what happens to the nuclear deal!

Poverty Talk - A new fashion?

Sunday, September 2, 2007

When a beautiful Bollywood babe talks about "poverty in India", it becomes a top story in page 3; when a politician gives assurances of poverty alleviation, it makes headlines; when the "contemporary" youth talk about poverty, 'really nice guys' tag is fixed on their foreheads; But when the poor man shouts about his inability to feed his family, no matter how louder it is, no one hears! Couple of days back one of my friend was talking on and on about poverty, poor people, "rich" Indian culture, corruption, and so on. After some time I told him, "there are very few celebrities who really feel the pain of this "poverty evil" and who silently does lot of contribution. There are some celebrities who need a nice photo with orphan children when they visit orphanage, which category you belong to?" I do not blame him. He is still "a nice guy". Only things is, his knowledge about poverty is superficial and that too it is influenced by the media hype. I thought about this incident over and over again. I was convinced that, today, if you talk about poverty alleviation, you can be sure of drawing attention of the public. Thats exactly what our politicians do. No wonder why they come up with new poverty alleviation programs with catchy slogans just before the elections. The question here is, "Is talking about poverty a new fashion?"

Speaking is one aspect, but doing "something" is what we need. Most of us are fed up of hearing "there are still more than 300 million people below poverty line", "27% of India's population lives below poverty line", "govt has to do something about poverty alleviation" and more interesting statement is "this is politics, nothing much can be done!". I believe we should be bit more rationalistic when we make such statements. Its not fair if we just carried away by the media hype. What have we done in last 60 years to get rid of poverty? Is it right to pass on the blame to the govt? Is our govt really committed in implementing its poverty alleviation programmes? Very few people know that govt has done a decent job by introducing many innovative programmes right from 1950s. [Click here to see all programmes]. For example consider the recent National Rural Employment Guarantee Act (NREGA) of 2005. This programme guarantees rural household 100 days of work every year. It is already operational in 330 districts across the country. According to The Hindu [Editorial, August 25, 2007], "While failures and disasters tend to hog media attention, there are several success stories. Tamil Nadu shows the largest participation of women at 81%. In Rajasthan, where public awareness of NREGA is quite high, the programme generated as many as 77 days of employement per rural household in 2006-07. A recent field survey in Chhattisgarh (Surguja and Koriya Districts) found that most families have 'job cards'; contractors have disappeared; minimum wages are being paid; corruption levels have gone down; and employment is being generated on massive scale."

But YES, there are few drawbacks on the other side. In some Programmes like Community Development Programme, Integrated Rural Development Programme, Indira Awas Yojana, Samll and medium farmers' development Agencies programme, Jawahar Rojgar Yojana, etc, not all the identified beneficiaries received the assistance. Why? Here are few reasons
  1. Some of these programmes are implemented without testing their local suitability.
  2. There were problems in identifying the "actual poor".
  3. Lack of awareness about the programmes.
  4. Lack of meticulous planning.
  5. Lack of funding or some times the lapse of govt funds due to the unawareness of funds.
  6. Lack of publicity etc..
In totality, most programmes intended to alleviate poverty have revealed new drawbacks. Every Programme implemented has shown how the resources can be misused. The Process of poverty alleviation programmes is facing an endless phase of experimentation. Now that we have learnt invaluable lessons from the past failures in implementing the poverty alleviation programmes, we must focus on overcoming the obstacles and succeeding in "changing the lives around".

Okay, all said and done, what can we do? "Some of the programmes like NREGA are invaluable initiatives that need to be stabilised, strengthened, and taken forward". Now that we have Right To Information (RTI) Act implemented, we have a huge potential to make a real difference to the lives of the rural poor. There is an urgent need to create an awareness about these programmes in rural areas. Media can be a crucial factor in this task. We need to "Educate and Organize" the "actual poor" to get the benefits out of public funds. If we still do not succeed even after "Educating and organizing", there is a democratic way of "Agitating" to get the work done! Lets talk about poverty to create an awareness about all these factors, lets talk about poverty to get rid of it and lets not make this "Poverty talk" a new fashion.
 

Creative Commons License
This work by Manjunath Singe is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 2.5 India License. The views and opinions expressed in this work are strictly those of the author and do not represent his employer's views in anyway.